Fintro Literatuurprijs 2017

Details:

Op 13 maart is de longlist van de Fintro Literatuurprijs 2017 bekendgemaakt. Op 6 april is hieruit de shortlist gekozen en op 14 mei de winnaar.

De Vakjury van de Fintro Literatuurprijs 2017 bestaat uit:
Kathleen Cools, voorzitter
Jan Postma
Edith Aerts
Ronald Soetaert
Danny Theuwis
Guinevere Claeys

Naast de Vakjury is er ook een Lezersjury. Dit jaar is Raf Walschaerts daar de voorzitter van.

Winnaar:

Jeroen Olyslaegers - Wil

Het oordeel van de jury:
"Dichter Wilfred Wils vertelt de lezer via een naamloos achterkleinkind over zijn oorlogstijd, toen hij zich als onervaren hulpagent staande moest zien te houden in het moeizaam ademende Antwerpen. Tussen het wit van de sneeuw en het bruin van de bezettingsmacht vindt Olyslaegers alle tinten grijs: geen enkeling is ongecompliceerd goed, velen zijn alle gradaties van fout.

Wils' ontluikende liefde voor Yvette, de zus van zijn collega Lode, en zijn vriendschap met de hardnekkige antisemiet Nijdig Baardje, die hem een liefde voor literatuur schonk, alsook zijn werk als agent maken dat hij door de puinhopen van de moraal dwaalt, zonder ooit zelf echte overtuiging te vinden.

In een roman waarin tempo en taligheid hand in hand gaan is de stad een etterende wond die nooit volledig heelt zolang haar inwoners zich nog herinneren wat ooit passeerde.

Olyslaegers' ambitie wordt in Wil slechts geëvenaard door zijn vakmanschap, hij slaagt erin morele complexiteit in lucide taal te vangen en pijn ook pracht te laten zijn."

Genomineerd:

Martin Michael Driessen - Rivieren

Het oordeel van de jury:
"In het in drie lange vertellingen met zichzelf samenvallende Rivieren schildert Martin Michael Driessen met een telkens herkenbare stijl sterk uiteenlopende werkelijkheden.

Zijn taal heeft daarbij de precisie van vakmanschap dat zich niet langer laat onderscheiden van meesterschap. Het maakt Rivieren tegelijk klassiek en verfrissend. Of het nu gaat om een door het leven en de alcohol gebroken acteur die op een Frans stroompje zijn noodlot tegemoet kanoot, om een Duitse houtvlotter wiens leven zich afspeelt op de Rijn, of om de generaties-omspannende geschiedenis van twee ruziënde families aan weerszijden van een beekje dat weigert zich bij de status quo neer te leggen en dat met de onberekenbaarheid van het weer buiten zijn oevers treedt, zich verlegt om dan weer de andere familie te benadelen en tot wanhoop te drijven: het zijn stuk voor stuk verhalen die pogen het particuliere en het universele in de menselijke conditie niet opzichtig te tonen, als wel de lezer deze te laten beseffen.

Het wassende proza van Driessen stoomt voort met kalme, onbedwingbare en onvermijdelijke trefzekerheid."

Richard Hemker - Hoogmoed

Het oordeel van de jury:
"Hoogmoed is het romandebuut van Richard Hemker, maar stijl en structuur getuigen van een gerijpt schrijverschap.
Centrale figuur in Hoogmoed is Chris Seutorius, een dertiger die zich dankzij een speling van het lot heeft kunnen terugtrekken in een voormalige pastorie in de Ardennen.

Daar werkt hij met goede moed, doch niet al te voortvarend, aan een biografie van de vijftiende-eeuwse Italiaanse humanist Giovanni Pico della Mirandola, wiens werk nauw verbonden is met thema's die ook in Hemkers vertelling een belangrijke rol spelen.

Seutorius bouwt als nieuwkomer een klein maar niettemin vervullend bestaan op in het dorp. Toch weet hij geen moment echt los te geraken van zijn eigen verleden. Hij reflecteert op lang verdwenen vriendschappen, de ambities die hij en zijn schoolgenoten ooit koesterden en op de twee onvermijdelijkheden van het leven, liefde en verdriet, die hen overvielen.

Zo uitgebeend als het plot is, neigend naar non-existentie, zo gelaagd en vol is de gedachtewereld van de complexe, onpeilbare Seutorius. Hemker schenkt de lezer het meest wezenlijke: een mens die probeert te leven."

Donald Niedekker - Oksana

Het oordeel van de jury:
"Dansen begint met vallen, leerde Lena, die als kind na de kernramp in Tsjernobyl verweesd achterbleef en opgroeide bij haar grootmoeder. Ze droomde ervan ballerina te worden, maar haar carrière werd in de knop gebroken toen haar knie haar in de steek liet. De belofte van de zomer in Italië die dat niet geleefde leven moest doen vergeten en de werkelijkheid van vrouwenhandel en prostitutie die daarachter schuilgaan betekenen het begin van een lange lijdensweg.

Het is niet alleen het ogenschijnlijk simpele verhaal van een eindeloze valpartij die Donald Niedekkers fragmentarische roman Oksana zijn kracht verleent. In een spel van tijd en ruimte goochelt Niedekker op virtuoze wijze met taal en stijl - poëtisch en lyrisch waar het kan, nuchter en suggestief waar het kwaad eenvoudigweg te groot is.

Oksana is een stilistisch pareltje met een zeer urgent verhaal, perfect van vorm en toon, dwars door alle clichés heen. De omvang van het leed dat Lena te verduren krijgt had haar tot een vlak slachtofferschap kunnen reduceren.
Maar dankzij Niedekkers kunde houdt ze, zo lijkt het, te allen tijde controle over deze geschiedenis van haar eigen weerloosheid."

Lize Spit - Het smelt

Het oordeel van de jury:
"Er is nog maar iets meer dan een jaar verstreken sinds de naam Lize Spit hooguit een bel deed rinkelen bij de kleinste kring van kenners, zij die de uitslagen van de WriteNow-wedstrijden permanent vers in het geheugen dragen.
De debuutroman van Lize Spit Het smelt, raasde in 2016 als een storm over eerst het Vlaamse en daarna ook het Nederlandse landschap en liet in zijn spoor weinig anders dan bewondering achter.

Vandaag kan men noch om Spit noch om haar alom geprezen krachttoer heen. In Het smelt wordt een fijnzinnige balans gevonden tussen enerzijds schijnbaar ongecompliceerd leesplezier en anderzijds een beklemmende meedogenloosheid.

Het is een trefzekere greep in het nekvel en soms knijpt Spit wat harder. Dan doet ze de pijn die onder het proza verscholen ligt voelen.
Zodra ze in de huid van Eva kruipt getuigt Spit van een bijzonder inlevingsvermogen. Wanneer Eva, die met broer en zus opgroeide in het landelijke Bovenmeer, na jaren in haar geboortedorp terugkeert om het niet meer te verlaten, volgt binnen een zorgvuldig afgebakend en gedoseerd spanningsveld een confrontatie tussen heden en verleden.

Spit betoont zich een meester van de scène en schreef met Het smelt een roman die blijft nazinderen."

Longlist: